Küçüktüm,babam burası maç dedi.Buda Göztepe.Altımıza gazeteler koyduk..Arada bi suya yetti paramız.Bazen çiğdem alırdı babam.Maç biterdi,güzel arabalarla dönerdik eve..iyi hatırlıyorum.
Bi atkı örmüştü annem,üstünde yazı yoktu,ama sarı kırmızıydı.Babam öğretmişti,Galatasaray atkısı sanarlarsa vur oğlum diye.Herkes öyle zannediyordu.
"Hangi takımlısın?" dendiğinde Göztepe derdik.3 büyüklerden dedilermi kafalama girerdik..Biz Göztepeliydik,babam ve ben.
Sevmedi kimse beni,pek çıktığımda olmadı.Ben çok sevdim,biride Göztepeydi.Herkes gitti,o kaldı.En kötü günümde babam çağırırdı maça diye.Kahveye gider beklerdik,bi araba çıkardı..giderdik.Çok iyi hatırlıyorum bigün bi travestiye Gözgöz çektirmiştik.
Büyüdüm,ben ne ara büyüdüm?Gençliğimi çaldı bi takım,babam vesile olmuştu.
Doğunca çocukların göbekleri gömülür,benimkini babam Gürsel Aksel'e gömdü.Ayrılamayacaksın dedi.Oğlunda Göztepeli olacak.

Ve bugün..arkadaşlarım Göztepe düşmüş diyor gözlerimin içine.Ağlıyorum gizli gizli..babamı görmedim hala.Allah baba duyuyorsun sesimi,son sözümü soracak olursanız eğer; "Ben Göztepeliyim kardeşim.."

Hüznümü ifade edemiyorum sözlerle,isyanımı..elimden geldiğince tarihimi yazdım.Geçen gün Zafer abinin msninde görmüştüm;

Gel seni tarihe gömelim desem Sığmazsın!

Saygılarımla,kirve